arkebuzerzy

Czarnoprochowa, odprzodowa ręczna broń palna gładkolufowa.

Arkebuz (inne nazwy: arkabuz, harkabuz, harkebuz) był rozwinięciem rusznicy, samopału i hakownicy. Był od nich znacznie bezpieczniejszy w użyciu, wyposażony w lufę gładką kalibru od 10 do nawet 20 milimetrów. Podczas walk prowadzono z nich ogień celny i skuteczny na nieco ponad 100 metrów.

Tego typu broń strzelecka była używana od trzeciego dziesięciolecia XV do początku XVII wieku.


Początkowo był zaopatrzony w zamek lontowy - arkebuzów z takimi zamkami (obok kuszy) używali konkwistadorzy hiszpańscy na początku XVI wieku w czasie podboju Meksyku.
Powracający zza Atlantyku hiszpańscy kolonizatorzy opowiadali, jak to zaledwie 100 osobowe odziały rozgramiały bez żadnych strat oddziały azteckie liczące po 1000 wojowników.arkebuzy z zamkiem lontowym

Z początkiem XVI wieku pojawiają się arkebuzy o gwintowanej lufie.
Od I połowy XVI wieku w arkebuzach był stosowany także zamek kołowy.

Oddziały jazdy uzbrojonej w arkebuzy, które pojawiły się w końcu XV wieku we Włoszech, nazywano arkebuzerami (lub arkebuzyerami). Początkowo strzelali po zejściu z konia, opierając broń o siodło.

W Polsce arkabuzerzy pojawili się za Stefana Batorego i przetrwali do czasów Jana III Sobieskiego.
Arkebuz był używany także jako broń myśliwska  

Testy z BRD | Znaki drogowe | BRD 24 | Karta rowerowa | Karta rowerowa - to proste | Wiersze miłosne | 1000 pytań